Onze jongens zijn nog steeds vliegtuiggekkies. Elk vliegtuig en elke helikopter die over komen vliegen moet uitgebreid nagewezen worden, straaljagers worden opgespeurd in de lucht. Een uitje dat dus zeker in de smaak valt is het Aviodrome in Lelystad. (http://www.aviodrome.nl/)

De jongens bleven elk vliegtuig met veel enthousiasme aanwijzen, van begin tot eind vonden ze het he-le-maal top.

De renovatie van de Fokker S IV  (zie http://thuisindewereld.wordpress.com/2009/06/07/vliegtuigen-vliegtuigen-vliegtuigen/) vordert al heel aardig. Tot nu toe zagen we steeds het binnenwerk van de vleugels, maar zoals te lezen is op http://www.aviodata.nl/themapark/projecten/Fokker-SIV/download/Restauratie_van_de_Fokker_S.4-juni-1.pdf heeft de vleugel zijn linnen bekleding gekregen. De bekleding zit nu nog wat los, maar zoals te lezen is op bovenstaande link komen daar nog verschillende laklagen overheen waardoor de bekleding zal krimpen en het strak om de vleugel zal gaan zitten. Vandaag zag het er zo uit:

Ik vind het heel boeiend om de renovatie te volgen, en ik hoop dat de jongens het een beetje bewust meemaken. Elke keer als we erlangs komen (zeker elke maand wel) sta ik er uitgebreid bij stil, zodat ze het zoveel mogelijk mee krijgen. Als ze net zo vliegtuiggek blijven als hun papa dan zullen ze met veel plezier terug kijken op hun eerste herinneringen.
Ik verheug me er nu al op dat dit vliegtuig de lucht in gaat- wat wonderlijk toch dat zo’n constructie van hout en linnen sterk genoeg is voor een vlucht.

Overigens is de projectleider van dit vliegtuig al jaren bezig met de reconstructie van eenzelfde vliegtuig als onderstaande foto, dit project is nu overgenomen door het Aviodrome. Ook dit vliegtuig moet de lucht ingaan als het zover is, genoeg om naar uit te kijken.

De kinderspeelplek viel weer erg in de smaak bij de jongens, fijn toch dat er plaats is voor het klim- en klauterwerk. Al bleven ze natuurlijk vanuit hun uitkijkposten schreeuwen dat er een straaljager of vliegtuig te zien was.

Hoewel erin zitten nog veel leuker is natuurlijk.

Danilo zit nu in de fase dat hij overal gezichtjes tekent en gezichtjes in ziet.
Zo heeft deze helikopterneus heuze neusgaten:

En kijkt deze ouderwetse auto blij (en kijk vooral naar dat schattige jongetje dat poseert op de bumper)

Even spelen in de Boeing 747 blijft ook leuk, zeker als daar een aardige meneer is die zegt dat je overal aan mag komen. Dat horen we nogal eens anders

En als die vriendelijke meneer dan ook nog in de tweede klas op een flatscreen een filmpje aanzet van Goofy die leert vliegen, is de dag wel heel compleet!

Ons kleine meisje heeft de hele dag op dit heerlijke plekje gebivakkeerd

En zo zijn we allemaal voldaan en verzadigd van een heerlijk dagje uit.

De jongens genieten van hun knuffelzusje!
Hoog tijd voor foto’s.

Elena heeft een flinke uitslag op haar gezichtje gekregen. Danilo kreeg het ook als baby, bij hem bleek het in verband te staan met een heftige voedselallergie. Ik heb een antibioticazalf gekregen voor Elena’s gezichtje, langzaam maar zeker knapt het daarmee wel op. Ook ben ik meteen begonnen met een hypoallergeen dieet, zodat er geen allergene stoffen in de moedermelk zitten. Als haar huidje weer mooi rustig is en wij er energie voor hebben ga ik rustig produkt voor produkt opbouwen, en dan zullen we vanzelf zien of ze inderdaad ergens op reageert.

Elena begint af en toe haar duimpje te vinden, och wat is dat vreselijk schattig…

We genieten ons wezenloos van onze baby, de jongens zijn ontzettend voorzichtig en lief voor haar. Ze verzuchten regelmatig dat ‘kleintje-Elena’ zoals Emilio haar noemt, zo lief is. Ze aaien en knuffelen haar, geven haar kusjes, en dan heb ik haar ook nog meestal in de draagdoek, dit meisje komt niets tekort!

Verder vermaken de jongens zich met van alles en nog wat. Ze spelen elke dag buiten waar ze creatief kattekwaad uithalen, elkaar flink tegenkomen, en ze vooral veel met elkaar spelen.
Binnen spelen ze vaak aan tafel. Emilio begint steeds beter te puzzelen, en als hij er even niet uitkomt helpt Danilo hem graag. Dat doen ze heel leuk, Danilo legt het stukje dan bijna goed, zodat Emilio het zelf in de puzzel legt en zich heel voldaan voelt.

Danilo vindt het erg leuk om bloemetjes te plukken op het veld achter onze tuin, en toen hij pas de poort niet mocht open maken is hij maar bloemetjes uit gaan knippen. Daarmee hebben we een schattig boeketje gemaakt!

En als ons Elenaatje niet in de draagdoek slaapt, ligt ze zo:

Hoera, mijn bekken is genoeg hersteld om er weer op uit te kunnen!
Dat moesten we vieren met een uitje aan het Wissel, een kleine gezellige dierentuin in Epe. Het TO-vriendje van de kinderen en zijn moeder gingen met ons mee. Het was weer gezellig als vanouds, wat hadden we het gemist om er met elkaar op uit te gaan.

Meteen aan het begin zagen we een boom met zaadjes die aan helikoptertjes naar beneden dwarrelden.  Dat vonden onze luchtvaart-gekke jongetjes wel heel geweldig!

Er was weer genoeg te zien

Het voeren van de pinguins

Het schattigste was toch wel de kangoeroe met een kleintje in haar buidel. Ze was steeds achterin het veld zodat we nauwelijks het kleintje konden zien. Maar op een gegeven moment kwam ze steeds een stapje naar voren, en konden we het kleintje heel goed zien! Echt zo ontzettend schattig!

Hoewel dit natuurlijk het schattigste is wat ik heb gezien in de dierentuin

En buidelen kunnen wij ook!

Overigens gaat het erg goed met Elena, ze is nu bijna 4 weken oud, en ze past helemaal in ons gezin. De jongens zijn stapelgek op haar, ik heb geweldige knuffelfoto’s van hen met Elena, maar die plaats ik de volgende keer. Ik geniet zelf ook eindeloos van haar, van haar nekje waar ik m’n neus lekker in kan stoppen, en haar lijfje dat zo ontspannen tegen me aan kan slapen.

Elena is nu 12 daagjes, en ze doet het zo goed. Ze is een natuurtalent aan de borst, weet precies hoe ze de productie op kan krikken en hoe ze de vloedgolf melk die daarop volgt weg kan werken. En ’s nachts komen we behoorlijk aan onze nachtrust, af en toe komt ze voor een voeding, maar daarna slaapt ze meteen verder.

Nog even wat foto’s van ons dropje:

Grote broer Danilo is zo lief voor zijn zusje!

En deze mama is ook straalverliefd op ons kleine schatje!

Wat is ze moooooi…

Met mijn bekken gaat het gelukkig stukken beter. Ik kan alweer normaal traplopen en ook buiten kan ik een aardig eindje lopen. Ik krijg nog wel fysiotherapie, en als ik druk ben geweest kan ik dat wel goed merken de volgende dag. Maar er is duidelijk vooruitgang, en snel ook, dus dat geeft de burger moed!

En verder is er natuurlijk heel veel om van te genieten! Elena die zo heerlijk is om mee te kroelen, de jongens die lief voor haar zijn en leuk met elkaar spelen. We voelen ons zo rijk met onze 3 schatten!

Na een droombevalling van 2 uur is ons kleine meisje Elena Stephanie geboren! Ze werd heel rustig in bad geboren en had een prachtige start.

Een echt meisje met een jurkje aan!

Door bekkenklachten moet ik bedrust houden en kan ik het niet langer maken.
Maar om Elena en haar grote broers verder te blijven volgen kun je je abonneren op deze website, zodat je een emailtje krijgt als ik een update heb geschreven.
Wij gaan heerlijk verder genieten van dit zachte, rustige, knuffelbare schatje!

Emilio is de laatste tijd lekker bezig geweest met spelletjes die ik voor hem verzameld heb. Het jongetje dat altijd overloopt van energie kan ineens tijden aan tafel zitten spelen. Met een puzzel bijvoorbeeld, het is zo leuk om te zien hoe hij zich daar doorheen slaat. In opperste concentratie zoekt hij de stukken bij elkaar, en hij blijft het steeds langer proberen. De eerste keer kwam hij er niet uit, en smeet hij de puzzel uiteindelijk met een schreeuw door de kamer. De tweede keer kreeg hij hem af, en sindsdien geeft hij niet meer op totdat de puzzel klaar is. Sterker nog, zodra de puzzel in elkaar ligt, haalt hij hem weer uit elkaar om hem opnieuw te maken!

De eerste weken waagde hij zich alleen aan de Nijntje-puzzels die ik voor hem had gekocht. Maar nu heeft hij er genoeg geloof in om ook Danilo’s oude Cars-puzzels te maken. Tot 12 stukken gaat het heel goed, en dat is toch heel knap! En dat vindt hij zelf ook.

Via deze site http://lapbooksbycarisa.homestead.com/TraysforTots.html kwam ik op de tip om voor je peuter dienbladen te maken met een spel. Er staan nog heel veel ideeen op die ik wil doen met Emilio, maar tot nu toe hebben we al veel plezier van de rijst. Ik geef Emilio dan een blad met hoge rand, een bakje rijst, een lepel, een trechter en een leeg potje. Aan hem hoe hij zich ermee wil vermaken!

Hier lag er nog veel rijst op het blad, maar er gingen natuurlijk hele ladingen over de grond. Maar te zien hoe heerlijk hij zat te spelen, hij zijn concentratie oefende, zijn motoriek, hoe hij het gevoel van die fijne korrels in zijn handen ontdekte, ach dan leert hij zoveel! En heeft hij er zoveel plezier van. En ik ook, door naar hem te kijken.

Als de kinderen met klein speelgoed spelen, laat ik ze op een dienblad spelen zodat er een afgebakend speelvlak is. Als Danilo met de lego of de strijkkralen speelt werkt dat ook heel goed.

En voor Danilo hebben we een nieuw spelletje gevonden, spelen met paperclips. Ik had verwacht dat hij alle paperclips aan elkaar zou haken tot één lang slinger, maar nee, Danilo maakte 2 rupsen. En de ene rups kon hij ook nog in de vorm van een hart leggen.

Met zoveel gebruik van dienbladen besloot ik er maar een stapeltje te kopen. Bij de Ikea kosten deze een euro per stuk http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/50132625, mooi bedrag om er een stapeltje van in te slaan. Als ik het met de zwangerschap (of erna) op kan brengen kan ik verschillende dienbladen maken met spelletjes erop zoals de site die ik hierboven noemde. Maar voor nu worden ze vooral gebruikt door Emilio als bootjes.

 

In het kader van het oefenen, herkennen en matchen van kleuren heb ik een zeer provisorisch garage-tje gemaakt. Een appelsapdoos met poortjes, en elk poortje een andere kleur geverfd. De bedoeling is dan dat ze autootjes door het poortje met dezelfde kleur rijden. Ik ben door de zwangerschap erg beperkt in mijn mogelijkheden, maar gelukkig kreeg ik dit nog voor elkaar. En de kinderen vonden het nog geweldig ook! Emilio deed vooral de primaire kleuren erg goed; rood, blauw en geel. Ze waren er tijdenlang zoet mee.

 

 

De jongens hebben er ook veel plezier in om samen te lezen. Dan leest Danilo het verhaal voor, met precies de woorden en intonatie die ik zelf gebruik. Nu ik het rustig aan doe lees ik veel voor, en dat vinden de kinderen heerlijk.

En dan sluit ik deze blog af met een fotootje van het plaatje waar ik elke dag tegenaan mag kijken, wat bof ik toch.

Ik schreef al dat Danilo de lego ontdekt heeft. En hoe! Tijdenlang zit hij stil te spelen, om dan met een prachtig bouwsel beneden te komen.
Soms gebruikt hij de beschrijving, die hij dan heel precies volgt. Andere keren volgt hij de beschrijving globaal, heeft hij wel het boekje erbij, maar maakt hij er een variatie op. Of hij maakt iets compleet nieuws.
Kijk zelf maar hoe knap hij is!

Hier zit hij in de tuin te lego-en.

Dit is het onderstuk van de helikopter, netjes volgens de beschrijving.

De laatste tijd lego’t hij meer zo, op zijn bed. Resultaat is dus dat hij overdag naar boven verdwijnt en dan tijden verdacht stil is- en vervolgens heel lief met de lego speelt. Of dat we hem ’s nachts nog even toestoppen, en dan op de prachtigste kunstwerken stuiten.

Nu hebben we 2 bouwpakketjes, een helikopter en een auto. Moet je toch zien wat hij daar ’s avonds van geknutseld heeft!

Van de weersomstuit maakt hij nu ook van de duplo de prachtigste gebouwen. Hier heeft hij een ziekenhuis gebouwd:

Intussen heeft Emilio de duplo trein opnieuw ontdekt. Danilo en Emilio maken samen ingewikkelde spoorlijnen, ze spelen eindeloos samen.

Tot slot nog wat foto’s van onze beauty’s:

Ongelooflijk toch dat we er nog zo’n dropje bij krijgen. Nog een kleine 2 maanden!

Och wat leuk dat de kinderen groter worden! Ook Emilio kan echte gesprekken voeren. Zo ziet het gesprekje eruit dat ze net hadden. Danilo zat te lezen op de bank, en Emilio wilde graag boven met de autootjes spelen.

E, bij de deur naar boven: Ik ga met de autootjes spelen, ga je mee?
D, lezend op de bank: Nee, ik ben aan het lezen. Kijk, over Tim en An (een kijkboek dat ik één keer heb voorgelezen met de officiele namen, dat hij die nog weet!).
E, klimt bij Danilo op de bank: Ga je mee met de autootjes spelen?
D: Nee, ik ga nog even lezen. Ga jij maar naar boven, ik kom zo, ja?
E: Ja, ok! (en hij rent naar de trap)
2 seconden later staat Emilio weer bij de bank: Ga je mee naar boven?
D: Ja goed, we gaan met de autootjes spelen.

En gebroederlijk rennen ze naar boven, en luisteren wij naar hun speelgeluiden.  
Och dit is ZO leuk!
Wat wordt Emilio groot, hij is 2, en hij groeit zo hard! En wat is Danilo liefdevol naar zijn broertje.
Reden genoeg om hier als trotse papa en mama te zitten glimmen.

Nog even een fotootje om te laten zien hoe lief ze wel niet zijn:

Onze twee jongetjes zijn zo vreselijk verzot op vliegtuigen. Ik kan geen leuker uitje voor ze bedenken dan naar het Aviodrome te gaan. En omdat dat een kwartiertje rijden is, en we een museumkaart hebben zodat we geen entree hoeven te betalen, kunnen we dat nogal eens doen.
Vorige week zijn we weer gegaan, het TO-vriendje van de kinderen en mijn TO-vriendin waren mee.

We hebben een man gesproken die bezig is met de renovatie van een Fokker S IV, waar ze ook echt mee willen gaan vliegen. Het zal het oudste vliegende vliegtuig zijn in NL!
Het gesprek was zo interessant dat ik vergeten ben om foto’s te maken. Op de site van het Aviodrome is wel info te vinden over deze restauratie: http://www.aviodrome.nl/themapark/projecten/Fokker-SIV/
Op deze link kun je de foto’s van het vliegtuig zien, met de rechtse man op de foto hebben we gesproken. http://www.aviodata.nl/themapark/projecten/Fokker-SIV/download/Voortgang.pdf
De vleugels van het te restaureren vliegtuig bestaan nu nog uit alleen een houten binnenwerk, maar uiteindelijk zal er linnen omheen gespannen worden, en zal het er zo uitzien:

En dan kom je daar voor de zoveelste keer- en ontdek je nu pas een geweldige speelhoek voor de kinderen!

Och wat hebben ze daar een reuze plezier gehad! En wij vermoeide mama’s met onze voeten op een stoel ook .

Maar het leukste waren toch wel de vliegtuigen waar de kinderen aan alle knopjes mochten zitten.
Mijn kleine piloot Emilio, die met elk vliegtuig naar Perú vliegt… Sinds papa daar is geweest hebben de kinderen opeens meer besef van de wereld gekregen, en waar vliegtuigen naartoe vliegen.

En mijn kleine piloot Danilo, die me pas verraste door zijn vliegtuig niet naar Peru maar naar Paraguay te laten vliegen. Hè, Paraguay, hoe komt hij daar nou op?
Na even nadenken herinnerde ik me dat we 2 maanden geleden, voordat zijn papa naar Peru ging, voor een reisbureau stonden. Er hing een grote wereldkaart in de etalage, waarop ik aanwees hoe papa naar Peru zou vliegen. Peru was het paarse land in Zuid-Amerika, maar er was nog een paars land in Zuid-Amerika. Danilo vroeg: is het die mama? Waarop ik zei van niet, want dat was Paraguay. Nee dàt was Peru.
Wat hebben die kinderen een geheugen! Nu is me dat wel vaker opgevallen bij Danilo, dat hij bijvoorbeeld kleine technische details heel lang onthoudt. Maar dit moeilijke Paraguay vond ik toch wel heel knap!

Och wat is het toch eindeloos genieten van onze schatjes. Ze genieten zelf ook zo van zulke uitjes, van het spelen met elkaar, ook thuis zijn ze zo vredig.
En dan te bedenken dat ons nummertje 3 ook onderweg is, wat een rijkdom.

Het blijft verbazingwekkend hoe kinderen leren. Je probeert iets uit zonder dat het effect lijkt te hebben. En vervolgens blijkt een paar weken later dat ze het heel precies hebben opgepikt.

Zo ging het hier bij de lego. Ik had Danilo meegenomen naar mijn broer, om met zijn oude lego te spelen. Mijn broer heeft met engelengeduld een beschrijving doorgewerkt, en samen met Danilo de stukjes lego gezocht. Maar Danilo leek er weinig aan te vinden, het was te hoog gegrepen. Na een tijdje proberen hebben we de lego weer opgeruimd en speelde Danilo liever met het babyspeelgoed van zijn neefje.
Ik heb al tijden een lego helikopter klaar liggen voor de komende lego-fase, maar prima, daar was Danilo dus nog niet aan toe.

Maar wat schetst onze verbazing… Gisteravond, toen we dachten dat hij allang sliep, kwam hij naar beneden. Hij had een halve lego helikopterromp in zijn handen. Hè?!
Hij heeft dus de deur van de werkkamer open gemaakt, met de sleutel die op een kast lag. Daarna heeft hij het kinderslot van de kast open gemaakt, heeft hij in de kast een doos gevonden waarin de helikopter in een zakje lag te wachten. En toen ik met hem mee ging naar boven, zat hij dus keurig aan de tafel mèt beschrijving erbij die helikopter in elkaar te bouwen!

Vanmorgen wilde hij alleen maar verder bouwen, dus ging hij met veel plezier weer aan de slag. Deze keer onder onze voorwaarden: de kleine stukjes mogen alleen op het dienblad liggen.

En na wat hulp van papa omdat hij toch wat kleine stapjes over had geslagen, was de hele helikopter in elkaar!

En na alle moeite van het bouwen mocht zelfs Emilio ermee spelen van Danilo. En eigenlijk vond ik dat nog knapper dan het hele bouwen!

Nu heeft Danilo de helikopter weer uit elkaar gehaald om hem opnieuw te bouwen. Het kost Danilo nu wel meer moeite om de beschrijving te volgen, hij heeft gezien hoe het moet, dus nu wil hij alleen de grote stappen doen, uit zijn hoofd. Goede training dus voor hem; alleen als je al die kleine gedetailleerde stapjes volgt, wordt het uiteindelijke geheel zoals je het graag wil hebben.

Ik ben heel blij met deze spontane legofase, hij gaat hier zoveel van leren!